કોઈપણ રાષ્ટ્રની સૌથી મોટી મૂડી તેના કુદરતી સંસાધનો નથી, પરંતુ તેની યુવા પેઢી છે. આજનો વિદ્યાર્થી આવતીકાલનો વૈજ્ઞાનિક, શિક્ષક, ઉદ્યોગપતિ, વહીવટકર્તા, ન્યાયાધીશ અને લોકપ્રતિનિધિ છે. તેથી વિદ્યાર્થીઓને માત્ર મતદાતા કે રાજકીય સમર્થક તરીકે નહીં, પરંતુ સમાજના પાયાના પથ્થર તરીકે જોવાની જરૂર છે. મોરબી જિલ્લામાં યુવક કોંગ્રેસ દ્વારા શરૂ કરાયેલા “છાત્રો કી ગૂંજ” જેવા અભિયાનનો મુખ્ય ઉદ્દેશ વિદ્યાર્થીઓ સુધી પહોંચીને તેમના પ્રશ્નોને સાંભળવાનો અને શિક્ષણ, રોજગાર તથા સમાન તકો અંગે ચર્ચા ઊભી કરવાનો છે. લોકશાહીમાં કોઈપણ રાજકીય પક્ષને યુવાનો અને વિદ્યાર્થીઓ સાથે સંવાદ કરવાનો અધિકાર છે, પરંતુ તે સંવાદ પક્ષીય સીમાઓને પાર કરીને વિદ્યાર્થીઓના હિતમાં પરિણામલક્ષી બનવો વધુ મહત્વનો છે.આજના વિદ્યાર્થીની ચિંતા માત્ર પરીક્ષા પૂરતી મર્યાદિત નથી. ગુણવત્તાયુક્ત શિક્ષણ, પારદર્શક ભરતી પ્રક્રિયા, કૌશલ્ય વિકાસ, ટેક્નોલોજી આધારિત શિક્ષણ, સ્ટાર્ટઅપ માટેનું માર્ગદર્શન અને રોજગારની તકો જેવા અનેક પ્રશ્નો તેમની સામે ઊભા છે. આ મુદ્દાઓ પર ગંભીર ચર્ચા અને અસરકારક નીતિઓની જરૂરિયાત છે. રાજકીય દૃષ્ટિએ જોવામાં આવે તો ગુજરાતમાં યુવા મતદારોનું પ્રમાણ સતત વધી રહ્યું છે. તેથી દરેક રાજકીય પક્ષ વિદ્યાર્થીઓ સુધી પહોંચવા માટે વિવિધ અભિયાન ચલાવી રહ્યો છે. ભાજપ વિકાસ અને શાસનના મુદ્દાઓ રજૂ કરે છે, જ્યારે કોંગ્રેસ શિક્ષણ, બેરોજગારી અને યુવાનોના પ્રશ્નોને વધુ પ્રાથમિકતા આપીને જનસંપર્ક વધારવાનો પ્રયાસ કરી રહી છે. લોકશાહીમાં આ પ્રકારની હરીફાઈ સ્વાભાવિક છે, પરંતુ અંતે સૌથી મોટો લાભ ત્યારે જ થશે જ્યારે વિદ્યાર્થીઓના પ્રશ્નોનો વાસ્તવિક ઉકેલ આવશે. વિદ્યાર્થીઓએ પણ માત્ર રાજકીય સૂત્રોથી પ્રભાવિત થવાને બદલે તથ્યો, નીતિઓ અને પરિણામોના આધારે વિચારવાની ટેવ વિકસાવવી જોઈએ. જાગૃત વિદ્યાર્થી જ મજબૂત સમાજનું નિર્માણ કરી શકે છે. સવાલ પૂછવાની હિંમત, બંધારણીય મૂલ્યો પ્રત્યે આસ્થા અને સમાજ પ્રત્યેની જવાબદારી – આ જ સાચા શિક્ષણની ઓળખ છે.
સમાજનું ભવિષ્ય વર્ગખંડમાં ઘડાય છે.
તેથી વિદ્યાર્થીને સશક્ત બનાવવું એટલે સમગ્ર રાષ્ટ્રને સશક્ત બનાવવું. કોઈપણ સરકાર હોય કે વિરોધ પક્ષ – જો તેઓ વિદ્યાર્થીઓના પ્રશ્નોને પ્રાથમિકતા આપે, ગુણવત્તાયુક્ત શિક્ષણ, સમાન તકો અને રોજગાર માટે અસરકારક નીતિઓ અમલમાં મૂકે, તો તે માત્ર રાજકીય સફળતા નહીં પરંતુ રાષ્ટ્ર નિર્માણની સૌથી મોટી સિદ્ધિ ગણાશે. વિદ્યાર્થીઓ ની ગૂંજ માત્ર એક અભિયાન નહીં, પરંતુ શિક્ષિત, જાગૃત અને આત્મનિર્ભર ભારતના નિર્માણ તરફનું એક મહત્વપૂર્ણ પગલું બની શકે છે—જો તે સંવાદથી આગળ વધીને હકારાત્મક પરિવર્તનમાં પરિણામે
